Skip navigation

ผมเริ่มไม่ถูกอีกแล้ว แทบทุกครั้งที่ผมมาเขียนอะไรในนี้ ผมมักจะเสียเวลากับการเริ่มต้นค่อนข้างนาน พิมพ์ไปลบไป จนเอาละ เริ่มอย่างแบบไม่ต้องเกริ่นนำ อะไรอีก เหมือนเดิม ผมกลับไปอ่าน บล๊อกเก่าๆที่ผมเคยเขียนไว้ในนี้ อดจะไม่พูดถึงคงไม่ได้ 2 ปี ที่แล้วผมเขียนจดหมายหาความรัก เป็นเรื่องจริง ผมขำตัวเอง แต่ก็ไม่รู้สึกว่าทำไปได้ไงนะ 2ปีต่อมา มีจดหมายตอบกลับมาแล้ว… ไม่มีคำอะไรอธิบาย ผมดีใจที่มันเปนอย่างนั้น และก็จะรักษาจดหมายฉบับนั้นอย่างดีที่สุดต่อไป..
 
14 กุมภา ว่ากันว่าเป็นวันวาเลนไทน์ ดอกไม้ ห้าง ร้านอาหาร สถานที่เที่ยว และโรงหนัง คงรายได้ดี คิดไปถึงเศรษฐกิจของประเทศได้มีเงินหมุนเวียน ผมก็ว่ามันก็โอเคนะ ผมไม่รู้ว่าผมกำลังอยากพูดอะไร เมื่อวานผมนั่งรถไฟฟ้าตอนช่วงเย็น เป็นเรื่องปกติ ผมเห็นเด็กนักเรียนน่าจะประมาณ ป.1 เดินตัวปลิว เข้ามาพรุ้อมกับเรียกผู้หญิงคนหนึ่ง"มาม้า มานั่งนี่" ผู้ถูกเรียกเดินตามมาติดๆ ที่หลังสะพายกระเป๋าที่ใส่หนังสือตุง หญิงวัยกลางคน หน้าตาค่อนข้างดี นั่งคุยนั่งเล่นกะลูกชายตัวเองเหมือนเพื่อน ผมเห็นแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ จะมีผู้หญิงสักกี่คนที่เดินสะพายกระเป๋าหนักๆให้ผู้ชายได้ เจอแล้วรักษาให้ดีนะคับ ผมกำลังพูดถึงความรักคับ แน่นอน ไหนๆก็อินกันทั้งเมือง ผมก็เอาด้วยคนสิวะ 
 
สมัยผมอยู่ ป.1 บ้านผมอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียน ทุกวันก็จะเดินไปกลับโรงเรียนกับพี่ชาย แต่พอเริ่มโตขึ้น มันก็จะมีเพื่อน มีกลุ่มไปเตะบอล เป็นที่รู้กันว่าถ้ามันไปเตะบอล ผมต้องเดินกลับบ้านเอง ผมจำได้เลย วันหนึ่งฝนเริ่มตก ตอนเวลาใกล้จะเลิกเรียนแล้ว พี่ชายผมมันก็ไปกับกลุ่มเพื่อนๆมัน ผมดันไม่ติดร่มมา เพื่อนๆผมก็ทยอยกลับบ้านกันหมดกับชุดกันฝนสีหลากตา ผมนั่งมองฝนตกอยู่ริมระเบียงคนเดียว เวลาผ่านไป ฝนตกหนักขึ้นเด็กในโรงเรียนแทบจะไม่เหลือแล้ว ผมเห็นลุงชา ภารโรงประจำโรงเรียนใส่เสื้อกันฝนกับงอบ(คือหมวกชนิดหนึ่งใช้ใบจากสาน) กวาดน้ำในร่องน้ำให้มันไหลไปได้สะดวก ระยะทางจากโรงเรียนถึงบ้านในสมัยนั้นผมคิดว่ามันช่างห่างกันเหลือเกิน ฝนยังคงตกหนักอยู่ ผมเห็นหญิงคนหนึ่ง ขับมอเตอร์ไซค์คันเล็กๆ ฝ่าฝนพร้อมกับถือร่มขับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ผมเริ่มคุ้นจนเริ่มแน่ใจแล้วว่าหญิงร่างเปียกซกนั้นคือ แม่ของผมเอง ผมวิ่งลงจากระเบียงพร้อมกับร้องดีใจ…
 
ผมว่าความรักมันเป็นอย่างนั้น มันมีพลัง ผมว่ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ ถ้าผมถามว่ารักเปนยังไง คงอาจจะไม่ได้คำตอบเหมือนกัน  แน่นอนผมก็มีคำตอบของผมเหมือนกัน และแน่นอนผมต้องดูแลคำตอบของผมด้วยเหมือนกัน.

2 Comments

  1. ฮือๆๆๆ ซึ้งว่ะ

  2. ความรักอยู่รอบๆตัวเราถ้าเราไม่มองเราก็ไม่มีวันเห็น..


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: