Skip navigation

 ::..เอาล่ะ ..ไหนๆก็แวะมาดูละ หลังจากที่ไม่ได้เปิดมาอ่านตัวหนังสือของตัวเองนาน วันนี้นึกยังไงบอกไม่ถูก เอาเป็นว่า อยากคุยด้วยกันหน่อย (ผมกำลังพูดถึงตัวเองอยู่ ใครเข้ามาอ่านอย่าเพิ่งรำคาญ) หลายวันผ่านมา หลายเดือนผ่านไป ผมเจออะไรมาก็หลายอย่าง ทำให้คิดอะไรไปได้อีกหลายอย่าง…
 
3 วันที่ผ่านมา ผมนึ่งรถตู้กลับบ้าน แถวอนุสาวรีย์ชัยฯ ด้วยเหตุผลที่ค่อนข้างอธิบายยากพอสมควร  ผมกลับไปเพื่อที่จะเซฟไฟล์งานใส่ทรัมไดรฟ์ แค่นั้น นั่นคือหน้าที่ของผม หลังจากได้อธิบายวิธีการทำไปแล้ว 2 ชั่วโมง ก็รู้ว่าไม่เป็นผล จึงต้องกลับไปทำเอง โดยปกติแล้วผมไม่ค่อยชอบการนั่งรถตู้สักเท่าไร ยิ่งการนั่งรถตู้โดยสารแบบนี้ ผมรู้สึกไม่ค่อยดีนัก ระยะทางระหว่างกรุงเทพฯกับเมืองกาญจน์ ใช้เวลาในการเดินทางประมาณ 2-3 ชั่วโมง
 
"บอกไอกุ้งแล้วว่าให้ลงอ้อย เออ..เดี๋ยวกลับแล้ว อยู่บนรถตู้ มาหาหมอที่ราชวิถี เดี๋ยวฉันกลับไปแล้ว เออๆ ก็บอกแล้ว.-#$%*%#&^(10 นาทีผ่านไป) ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันหน้าอ้อยปีนี้ ฝนมันหนัก..๔฿&$#! นั่นคือคนที่นั่งหลังผม (ลองใส่สำเนียงเหน่อเข้าไปจะได้อรรถรสกว่านี้) 
 
คนข้างขวาผมเป็น สาวรามคำแหง น่าจะหนักประมาณ 70 สูงประมาณ 155 ซม.ผิวดำแดง ใช่ชุดนักศึกษาพร้อมกับปักเข็ม พ่อขุนราม แบบฟิตเปรี๊ยะ ใส่บราสีดำขอบชมพูค่าน้ำหนักสีmagenta 100ผมเดาว่างั้น ที่บอกได้ ไม่ใช่ว่านั่งจ้องอะไรหรอกนะคับ คือขณะที่ผมก้าวขึ้นไปนั่ง ผมต้องมองว่านั่นคือที่นั่งของผม(ซึ่งเหลืออยู่ที่เดียว) ทันที่เห็นผมเบือนหน้าหนีทันที คือผมไม่รู้ว่าเค้าตั้งใจหรือว่าแม่ให้มาเยอะ ก็ไม่รู้ได้ แต่ถ้าเค้าตั้งใจ ผมไม่อยากทำให้เค้าทำสำเร็จ อยากให้เค้ารู้ว่าคือคิดผิดว่ะเจ๊ อย่าทำเลยว่ะ อึดอัดแทน  
 
ในขณะที่รอคนขับรถ ผมอยู่กับแมกกาซีน art4d ที่เพิ่งซื้อจากตอนลงรถไฟฟ้า  ขณะนั้นผมรับรู้ได้เลยว่าสาวรามนี่รีบจริงๆ อาการบิดตัวไปๆมาๆ เด๋วเปิด เด๋วปิดโทรศัพท์ (แบบพับ) คอยมองคนขับรถ ซึ่งผมเข้าใจว่าคนขับรถคงรอให้ถึงเวลาคิว 15 นาทีกับ การบิดตัวไปๆมาๆ มันจะไม่ลำบากผมเลยถ้าเธอน้ำหนักสัก 40 กก.
 
คนข้างซ้ายเป็นชายอายุคงไม่เกินผมสัก2ปี นั่งนิ่งๆเงียบๆ คนขับรถเดินมาขับรถออกไป สาวรามข้างซ้ายผมสงบลง 5 นาทีผ่านไป เสียงโทรศัพท์คนข้างหลังผมดัง พร้อมกับเพลงพีสะเดิดที่คนขับรถเปิดพร้อมกับเสียงฮัม บ่งบอกความอยากฟัง ในขณะที่ก่อนหน้านี้คนค่อนรถเท่าที่ผมสังเกตุเค้ากำลังหลับกันอยู่อาจจะไม่สนิทมาก เสียงคุยโทรศัพท์แข่งกับเสียงพีสะเดิด ไม่นานเสียงคุยโทรศัพท์ก็ยอมแพ้
 
5 นาทีผ่านไป ผมไม่รู้ว่าไอ้คนขับรถมันเพิ่งรู้ตัวหรืออย่างไร กดปิดเพลง ผมเผลอขำออกมานิดๆ หันไปมองชายด้านซ้าย แล้วผมก็ยิ้มๆ ไม่รู้ว่าเค้ารู้อะไรกับผมรึป่าว เสียงทุกอย่างสงบลง แต่ยังมีเสียงบิดตัวจากสาวรามอยู่ ไม่นานลุงด้านหน้าผม บอกคนขับรถว่าแอร์ไม่เย็น คนขับเปิดแอร์เบอร์สุด ไอเย็นถูกพ่นมาจากท่อแอร์ลงหัวผมพอดี  รู้สึกเย็นขึ้นมาทันที ลุงคนหน้าสบายใจพร้อมกับกดเอนเบาะลง  เบาะที่เอนลงมาทำให้ชายด้านซ้ายผมนั่งลำบากอยู่พอสมควร  ผมยังคงอยู่กับ art4d ของผมต่อไป ขณะนั้นเวลาประมาณ 6 โมงเย็น แสงจากอาทิตย์เริ่มลดลง ผมไม่สามารถอ่านต่อไปได้ ผมปิดหนังสือ แล้วเอนหลังเงียบๆ มองดูรถที่กำลังพุ่งไปข้างหน้า และรถที่สวนทางไป
 
รถตู้พาไปถึงปิ่นเกล้า รถค่อนข้างเยอะ  คนขับรถขับปาดซ้าย ปาดขวา เป็นลักษณะที่ผมค่อนข้างชินสำหรับคนขับรถโดยสารในกรุงเทพฯ ไม่นาน ก็ไปปาดเข้ากับกระบะคันหนึ่ง แล้วนั่นแหละคับกระบะคันนั้นก็ขับประกบตามมา บีบแตร เปิดกระจก เท่าที่ผมคิดได้คือ เค้ากำลังด่าคนขับรถที่ผมนั่งอยู่ คนขับรถนั่งยิ่งไม่หันไปมอง ท่าทางของตนในรถกระบะ น่าจะเอาเรื่องพอสมควร รถบนถนนยังคงทำหน้าที่แล่นต่อไป เวลาผ่านไปชั่วโมงกว่าๆ สาวรามยังคงปิดเปิดมือถือแบบพับอยู่ เหมือนกับว่าจะมีใครโทรมา สุดท้ายอดรนทนไม่ได้ ก็กดโทรศัพท์ไปหาคนปลายทาง พร้อมกับสำเนียงเหน่อ ฟังดูแล้วก็น่ารักแบบแปลกๆดี เค้าแทนตัวเองว่าหนู.. ไม่ถึงนาที ก็วาง พอสักพักก็หยิบมาอีกเปิดๆปิดๆ เป็นแบบนี้ตลอดทาง …
 
รถจอดเมื่อถึงป้ายหนึ่งของนครปฐม คนข้างซ้ายผมลงไปพร้อมบอกว่า"ขอของด้านหลังรถด้วยคับ" คนขับรถเดินลงไปเปิดประตูหลังแล้วหยิบของ เสียงปิดประตูหลังดัง ตึง คนขับรถก็เดินมาด้านหน้าปิดประตูเพื่อจะขับไปส่งปลายทางต่อไป เสียงกรี๊ดของคนในรถดังขึ้น ภาพที่ผมเห็นตรงหน้าคือ ชายที่นั่งด้านซ้ายของผมที่เพิ่งลงไปตะกี้  กำลังหล่นลงจากกระโปรงรถกระบะคันหนึ่งที่มาด้วยความเร็วสูง ทุกคนนิ่ง ทุกอย่างเงียบ รวมทั้งผม ภาพที่เห็นตรงหน้าคือ ชายด้านซ้ายที่นั่งข้างๆผมตะกี้กำลังชักตัวสั่น แบบไม่มีสติ ลำตัวนอนคว่ำ ไม่มีใครเข้าไปช่วย "เห้ย!! พี่ นั่นเพื่อนผม" ชายคนหนึ่งในรถตู้วิ่งออกไป เค้าทำอะไรไม่ถูกได้แต่มองเพื่อน  รถกระบะหยุดจอด นิ่ง ไม่นานก็มีคนจากในรถลงมา ทุกคนนิ่ง รถตำรวจมาถึงในเวลาไม่นาน 2 คนในกลุ่มไทยมุง ช่วยกันแบกขึ้นรถตำรวจ ชายที่บอกว่าเป็นเพื่อนเดินขึ้นรถ รถตู้ที่ผมนั่งอยู่ค่อยๆ เคลื่อนไป ผมเห็นในรถตำรวจชายคนนั้นนอนในรถนิ่ง ผมเอามือกุมหัว เพื่อนเค้านั่งข้างๆผม แทนที่สาวรามที่ไปนั่งข้างหน้า เสียง ภายในรถเงียบ สาวรามไม่บิดตัวแล้ว มีแต่เสียงแอร์ที่เป่าอยู่บนหัวผม ผมหลับตาแล้วนึกบทสวดมนต์แผ่เมตตา..
 
"แม่หนูกลับบ้านกับพี่บดนะ เขาไปเมืองพอดี ….บดไงแม่ ..บ้านอยู่ตรงหัวมุมถนนไง เออ….ข้างบ้านพี่ตานั่นน่ะ …เออๆ เดี๋ยวหนูจะถึงแล้ว "
"เออ เขาถึงแล้วนะ ตัวเองอยู่ไหน รอข้างหน้าอำเภอเนี้ย…" เสียงบทสนทนาสาวรามขณะลงรถ
 
ผมมาถึงบ้านพร้อมกับนั่งโต๊ะคอมพ์ที่ถูกเปิดทิ้งไว้ ผมคลิกขวาที่ไฟล์"ผลงานวิชาการ" ไปที่คำว่า copy เสียบทรัมป์ไดรฟ์ แล้วเข้าไปที่ my computer ผมคลิกขวาอีกครั้ง แล้วเลื่อนเม้าส์มาที่คำว่า paste รออยู่สักไม่ถึงนาที ผมก็ปิดคอมพ์ ผมเดินไปที่ครัว กินข้าว พร้อมกับบทสนทนา เล็กน้อย แล้วไปอาบน้ำ
 
ก่อนผมจะหลับไป ผมถอนหายใจเหือกยาว…แล้วก็นอน ::

One Comment

  1. ยามเย็น แสนวุ่นวายปะยามร้าย ที่คนก่อไม่รู้ เรื่องถักทอให้เป็นมา กันอย่างไรหลายชีวิต ในความคิดที่เขียนชิด เหตุการณ์ไปเห็นภาพ สับสนใจชีวิตมึง เรื่องร้ายดีกลับบ้าน ขอนอนพักหยุดเรื่องรัก วุ่นวายจิตหยุดคิด แม้สักนิดว่าชีวิต ไม่แคร์ใครกูมาเม้น ด้วยซะคนเรื่องวายชน กูชอบใจขอเขียน มาไวไวเรื่องของมึงสาระดีเออ….แม่ง….เห็นภาพในหัวแบบหนังอาร์ตๆ เลยว่ะ ดำๆ ทะมึนๆ เลอะๆอยากเอาเรื่องแกไปทำหนังสั้น แบบไม่ต้องผูกปมอะไรซักอย่างเล่าไปเรื่อยๆๆ ให้คนมันดูเองแม่งรู้สึกเองคิดต่อเองเฮ้อ…เปลี่ยนหัวเรื่องไปเป็นอย่างอื่นเถอะ"เพ้อ" ดูจะไม่ลงแล้วว่ะbnmes;bnmiesjr\’gpojrvmgn\’spoerkkvbm;rtbesjiotbnjrjvb;iorejni;rtnb;eiornbnrbnrbnrebn((%%3890fd??MPIv[pfkl


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: