Skip navigation

::..ไม่ได้แวะมาเขียนอะไรแบบนี้มานานพอสมควร ผมเคยบอกกับใครบางคนไว้ว่า ผมจะมาเขียนอย่างนี้เรื่อยๆให้เค้าอ่าน เค้ารอตัวหนังสือของผมอยู่ แต่ก่อนผมขอท้าวความก่อนว่าผมเป็นคนค่อนข้างเพ้อเจ้อไปสักหน่อย  คุยกับใครไม่ได้ก็เลยต้องมาคุยกับตัวเอง บางทีก็อยากแบ่งปันความคิดเห็นอะไรกับคนอื่นบ้าง ถ้าใครไม่ตะขิดตะขวงใจก็มาคุยกันในนี้ได้ ผมคิดอย่างนั้น คราวนี้ผมเริ่มรู้แล้วว่าผมไม่ได้คุยกับตัวเองเพียงแค่คนเดียวแล้ว หรืออาจเพราะว่าผมคงพูดดังไปหน่อย จนทำให้มีคนได้ยินเข้า แต่ถ้ารู้สึกรำคาญสายตา ก็ไม่ได้ว่าแต่อย่างใดนะคับ เอาละ แล้วผมจะเริ่มจากอะไรดี ผมเริ่มสอดสายตาไปมารอบๆโต๊ะ เห็นต้นศุภโชคต้นเล็กต้นหนึ่ง ตอนนี้บางใบมันเริ่มแสดงอาการเหี่ยว เฉา ให้เห็นบ้างแล้ว ผมยิ้มรับด้วยความยินดี ตั้งแต่ผมได้รับมันมา เฝ้าคอยรดน้ำทุกวัน บางวันที่ผมไม่ได้มารดน้ำ ผมยังฝากฝังไว้กับเพื่อนๆ ให้ช่วยรดน้ำให้แทน กลัวว่าจะเหี่ยว เฉาไป แต่พอเห็นมันเป็นอย่างนี้แล้วรู้สึกหดหู่อย่างไรบอกไม่ถูก แต่ก็มานั่งคิดดูมันอาจจะถึงเวลาของมันก็ได้ ทุกอย่างก็มีเวลาของมัน อายุคนเราก็ใช่ว่าจะยืนยงซะเมื่อไร หลายครั้งผมบ่นกับเพื่อนผมว่าผมเบื่อวัฎจักรของชีวิต ผมจะรู้สึกแบบนี้แทบทุกครั้งที่นั่งรถไฟฟ้า ตอนเช้าๆเห็นกันมั้ยครับ รถไฟแน่นเอียด ตื่นเช้ากันมาก็ต้องมาทำงานกัน แต่งตัวแทบจะเหมือนกันหมด หลายๆคนคงซื้อเสื้อผ้ามาจากร้านเดียวกัน ในรถไฟฟ้าขบวนนึงมีอีกหลายคนที่ยังเป็นวัยเรียน ก็คงมองเห็นตัวเองในอนาคต ผมเฝ้าตั้งคำถามว่า ไม่เบื่อกันบ้างหรือวะ หรืออยากเดินเข้าไปถามน้องๆเหล่านั้น น้องอยากเป็นแบบพี่คนไหนเหรอ ผมเดาว่าในรถไฟฟ้าขบวนนึง คงบรรจุอาชีพของคนในเมืองหลวงกันแทบเกือบหมดอาชีพแล้วมั้ง หรืออาจจะเป็นผมคนเดียวที่รู้สึก ผมคงคิดมากไปหรือผมคิดน้อยไป เกิดมาแล้วก็เรียน ไขว่คว้าหาทางเรียนต่อกัน แล้วแต่ละปัจจัยของแต่ละคนไป ความถนัด สนใจ ความสามารถ แล้วก็ทำงาน จะเป็นไปได้มั้ย ถ้าคิดว่า เห้ย ไม่เอาว่ะ ผมไม่อยากอยู่ในวัฎจักรอันนี้ ใครอยากอยู่ก็เอา ผมไม่อยู่  ลุกขึ้นมาประกาศต่อโลก คำตอบก็คือก็ได้นะ ก็มีอยู่เหมือนกัน จะเอาแบบนั้นมั้ยล่ะ มันมีไม่กี่อันให้เลือกหรอกวงวัฎจักร แล้วใครมีจะอยู่ในวงนั้นกับผมมั้ย เผอิญความสามารถของคนในโลกนี้มันทำได้แค่อยู่ในโลกนี้ได้เท่านั้น ผมโดนเลือกมาให้อยู่บนโลกนี้ให้ได้ แล้วดันไปรู้จักกับความผูกพันธ์ ความกตัญญู และความรัก ความสามารถของคนถูกวางแผนให้ไม่สามารถขาดสิ่งเหล่านี้ได้ ผมเดินออกจากประตูรถไฟฟ้า แล้วก้มมองเท้าตัวเอง ก็ผมเป็นคนที่อยู่บนโลกใบนี้นี่นา..::

3 Comments

  1. เคาะขึ้นบรรทัดใหม่บ้างนะอีหนู…..เงื่อนไขมันเยอะเนอะเป็นคนเนี่ย

  2. ตอนนี้เหมือนตูอัพ ให้เมิงอ่านคนเดียว

  3. ไม่ได้มา หน้านี้นานแล้ว เอาไปว่าเขียนต่อๆ เราชอบอ่าน 555


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: