Skip navigation

ฮ้า…..ได้เวลาคุยกับตัวหนังสืออีกครั้งหนึ่งแล้ว…อืม ผมรู้สึกถึงลูกโป่งที่มันยังอยู่ภายในตัวผมอยู่  ลูกโป่งลูกนี้บางทีมันก็ใหญ่ขึ้น บางทีมันก็เล็กลงสลับกันไป
ผมพยายามที่จะลืมว่าลูกโป่งลูกนี้มันยังอยู่ หรือพยายามที่เอาลูกโป่งลูกนี้ออกไป  แต่ทุกวันนี้มันก็ยังรักษากฏข้อ1สถานะของสสารได้เป็นอย่างดี 
…..แล้วผมก็ได้รับคำตอบจากการที่ผมได้เรียนวันนี้ว่า  "สมองของมนุษย์ไม่มีวันลืม"  เป็นคำที่ Sigmund freud กล่าวไว้ เขาบอกว่า การที่เราบอกว่าเราลืมนั้น
…..เป็นเพราะว่า เราเลือกที่จะจำ แต่เราไม่ลืม  หลายคนที่เรียนทางด้านศิลปะคงจะรู้จักนักจิตวิทยาท่านนี้ดี 
…..ไม่รู้ใครจะเป็นเหมือนผมหรือเปล่า  ผมชอบที่จะจำในสิ่งดี ๆ สิ่งไม่ดีไม่อยากจำ พิมพ์ไปก็คิดถึงอยู่เพลงหนึ่ง มีคนเคยร้องให้ผมฟัง (เห็นมะผมเลือกที่จะจำแล้วว..) 
……คิดดูแล้ว  สิ่งไม่ดีนี่มันไม่ดีสมชื่อจริง ๆ เลย ทำให้รู้สึกไม่ดีแล้วยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกไม่ดีเข้าไปอีก
…..ผมคิดวิธีจัดการลูกโป่งลูกนี้ได้แล้วหละ…..ในเมื่อสมองมนุษย์เราไม่มีวันลืม ผมก็จะเลือกที่จะจำได้ ถูกต้อง!!!!
…..ความทรงจำที่ดีผมว่ายิ่งนึกก็ยิ่งมีความสุขออก  มีใครว่าจริงมั้ย….
 
 
         ผมต้องขอขอบคุณ อ.หนุ่ม ที่ทำให้ผมได้เรียนรู้สิ่งดี ๆ ครับ..                                            เอ……ว่าแต่มีใครเห็นลูกโป่งของผมไหม…เมื่อกี้มันยังอยู่อยู่เลย 
 
 

6 Comments

  1. อืมโจ้ เราก็เห็นด้วยนะที่ว่าเวลานึกถึงความทรงจำที่ดีๆแล้วเราจะมีความสุข  แต่  ไอ้ลูกโป่งพองๆยุบๆนี่มันอะไรอะ(ล้อเล่น) 
    สำหรับเรานะบางทีถึงแม้ว่าเรื่องมันยังไม่ได้เกิดขึ้นจริง แค่เราได้คิดเพ้อไปเองก่อนก็มีความสุขแล้วแหละ เฮ่อ เฮ่อ อันนี้คงเรียกว่าเพ้อ เราชอบเป็นบ่อย
    คิดถึงมากเลยนะ แล้วเจอกันวันกินหมู (\’\’,)

  2. Joe….
    I\’ll tell … i c yr balloon la!!!
     
    thankss for yr comment na.. =)

  3. ใช่ เราไม่มีทางที่จะลืมเรื่องราวที่ทำให้เราเจ็บปวดได้หรอก
    ทุกครั้งที่เราบอกว่า "ลืมแล้ว" มันก็เป็นการย้ำให้เรานึกถึงมากกว่า
    ยิ่งบอกให้ตัวเองลืมบ่อยแค่ไหน ก็ยิ่งย้ำให้นึกถึงมาเท่านั้น
    โดยเฉพาะเรื่องราวที่เป็นเรื่องเจ็บปวดสำหรับเรา

    • εїз ★ Lїttle_Bee ★ εїз
    • Posted November 30, 2006 at 5:05 pm
    • Permalink
    • Reply

     
    กฎข้อที่ 1. สถานะของสสารมีอยู่ว่าอาไรหรอ…ลืมไปแล้ว…
     
    แล้วใครคือลูกโป่งของพี่หรอ…..
     
    รู้รึยังล่ะ..ว่ามันอยู่ที่ไหน…….
     
     
     
    "… อยู่อย่างเหงาๆเราคงจะได้รู้…
     
    ขาดกันไปจะทนได้ไหม หากไม่มีกันอยู่…
     
    อยู่อย่างเหงาๆ บางทีจะได้รู้…
     
    หากมีใครบางคนเข้ามา จะได้ลองคิดดู…
     
    ว่าใจเราต้องการเค้ามั้ย…หรือว่าใจยังคงโหยหา…
     
    อยากกลับมา…เพื่อรักกันเหมือนเดิม …"
     
     
     

  4. ไม่รุเว้ยยยยยยยยยยยยย งงง อะไรของมึงเนี่ย กูเรียนสายศิลป์ เลิกๆเพ้อไปซะทีเห้อออ กูรำคาญมึงว่ะ  แบบ มึงเป็นเหมือนเดิมได้มั้ยยวะ หรือจะมาเป็นคู่เกย์กะกูดี(อ้ะล้อเล่น) 555+
    เทคแคร์นะมึงสาดดดดดดดดด
     
     
    ปล
    -ช่วงนี้มีใครแนะนำมั้งมั้ยยย….

    • εїз ★ Lїttle_Bee ★ εїз
    • Posted December 4, 2006 at 12:31 pm
    • Permalink
    • Reply

     
    …เรื่องเล่าของชมพู…อย่าลืมเข้าไปเยี่ยมสเปซผึ้งมั่งนะ..
     


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: